Gañar en velocidade non é ter coches de luxo

Onte presentamos as primeiras medidas do Plan de reestruturación do parque móbil da Xunta. Van na liña do que temos dito repetidas veces: neste momento de crise, hai que aplicar o guión da austeridade, reaxustando gastos e facendo do aforro unha clave para investir máis alí onde máis se precisa.

Ademais de compralos, os coches hai que mantelos. Soubemos que o Audi de Touriño tivo en 15 meses uns gastos de mantemento de case 80.000 euros, a razón de 5.000 euros por mes, oito veces máis que o salario mínimo. Que consumiu 18 neumáticos en 50.000 quilómetros de rodaxe. Cun blindado destas características se multiplican os custes sen multiplicar o rendemento.

Por iso, quixemos darlle pronta resposta á pregunta de qué facer cos Audis. O Consello da Xunta ven de autorizar o inicio do procedemento de alleamento de 23 vehículos de alta gama que non se usan na actualidade. Non se usan porque non teñen funcionalidade práctica máis alá dos desprazamentos de altos cargos. E o que está claro, é que hai coches de sobra e cun coche por conselleiro - por certo, un Citroën-, sobra e basta. Agora eses 23 vehículos serán vendidos e a cambio a Xunta obterá coches adaptados para servizos sociais e sanitarios, para servizos de protección civil e para a policía local.

Creo sinceramente que se trata dunha boa medida e dunha medida esperada. A primeira dun proceso máis amplo onde trataremos de optimizar o rendemento do parque móbil da Xunta, con máis aforro e un funcionamento máis eficiente. A austeridade chegou, por fin, a todo un símbolo dos excesos do bipartito.

Unha nova etapa para Galicia

Despois dun tempo desaparecido, volvo tomarlle fío ao blog. Estes teñen sido meses de vértigo, dunha intensidade que só é comparable á importancia do que temos conseguido. Gañamos as eleccións e un novo goberno traballa con optimismo o futuro de Galicia. Todo o que arelabamos xa está sendo.

Iniciamos unha nova etapa e iso ten o seu aquel. Tamén ao nivel persoal. De repente veste sentado nun despacho e se suceden as xornadas vibrantes para saber dos recursos cos que contas, do que se prometeu e non se fixo, do que se fixo e era prescindible, de todo o pendente... E por suposto (e sobre todo) para definir novos proxectos.

Temos traballo por diante: moitos dos compromisos asumidos polo bipartito non se cumpriron e, máis aínda, non se soubo priorizar gastos para atender ao realmente necesario.

Sinceramente, creo que houbo moito de propaganda e pouco de investimento realmente produtivo. Os xa famosos buratos veñen tamén de aí, dunha fuxida cara diante na xestión e dunha acción política a miúdo artificial e desconectada da realidade.

Son tempos difíciles, pero creo sinceramente que Galicia conta co mellor goberno dos posibles nesta nova etapa. Existe un equipo compacto e ben compensado. Un goberno a imaxe da pluralidade e diversidade da sociedade galega, que fai do traballo e da entrega claves fundamentais para impulsar un programa político en positivo, sen consignas e sen estridencias.

Sen dúbida, os próximos anos van ser decisivos. Temos na man debuxar unha nova fronteira de oportunidades para Galicia. Superar a crise é o primeiro paso, freando a sangría do desemprego e articulando verdadeiros servizos e recursos para o benestar das persoas. Esta é a aposta, unha aposta que deberemos construír sobre a base do traballo compartido e a suma de esforzos. Nese camiño andamos xa, logo de acadar a confianza maioritaria da cidadanía galega.

A todos os que tedes traballado para facer desta vitoria unha realidade ilusionante, moitas grazas. E a todos os que vos achegades a este espazo, sabede que de agora en adiante fago o firme propósito de atopar tempo para escribir nel. Será un bo momento de reflexión e de calma.

Hoxe, en Santiago, gañou a liberdade

Moitas cousas pasaron hoxe en Santiago; moitas, todas á vez e cun denomiñador común: gañou a liberdade.

Gañou a liberdade porque 5.000 persoas (seguro que representando a moitas máis) acudimos a Santiago de Compostela para decir non ó monolingüismo, sexa na lingua que sexa, e que tan malo é que nos impoñan o galego como que nos impoñan o castelán. Poder elexir: iso é o que nos fai libres.

E gañou a liberdade, tamén, porque eramos moitos máis os que fomos alí a decir as cousas pacíficamente, os que creemos na tolerancia que caracteriza á inmensa maioría dos galegos, fronte a unha minoría que berra e intenta arremeter contra os que non comulgan coas súas rodas de muiño.

Mágoa que o Sr. Touriño e o Sr. Quintana, que adicaron boa parte desta semana a descalificar a todos os que hoxe pensaban estar na Manifestación de GB, non teñan sido igual de categóricos e taxantes cos douscentos energúmenos que se adicaron a tentar reventala. Será que lles teñen máis respeto; ou quizá- quen sabe- bastante máis medo.

Noraboa, en fin, ós organizadores do acto de hoxe; GB é unha entidade apolítica, e penso que asi debe seguir: se pode estar dacordo ou non nos seus plantexamentos; se pode discrepar ou non con algunhas das súas manifestacións; se pode, mesmo, pensar que certas medidas que propoñen deben adaptarse moito máis ás características e circunstancias reais de Galicia.

Pero o que non se pode negar é que na base do que reclaman está algo que case tódolos galegos podemos asumir sen ningún problema: liberdade, convivencia e respeto: e isto, que sempre é importante, se convirte en fundamental cando da lingua ( a nosa e a dos nosos fillos) se trata.

En Galicia hai tres Partidos con representación parlamentaria. Lástima que dous deles non sexan capaces de entender cousas tan elementais.

Novos cabezas de lista: ilusión e renovación

Hoxe presentamos ás persoas que encabezarán as listas do PPdeG por cada unha das catro provincias galegas. Sinceramente, e como director de campaña do partido, teño que dicir que estou orgulloso de como están saíndo as cousas.

Que temos o mellor candidato tíñao claro dende facía tempo. Feijóo será mellor presidente que Touriño, diso non hai dúbida. Tamén teremos o mellor programa electoral, porque non hai mellor forma de suscitar solucións aos problemas da xente que coñecelos en primeira persoa e tratalos con responsabilidade. E desde logo iso é o que estamos facendo.

Agora chega o momento de completar a alineación, de acabar de formar o equipo que acompañará a Feijóo e a todo o PPdeG na vitoria do un de marzo.

Sempre adoita dicirse iso de que a elaboración das listas é unha das tarefas máis difíciles na dirección dun partido; e é certo. Son moi bos os que estaban, como son moi bos os que van incorporarse. Poderiamos elaborar moitas listas e todas serían moi boas. E é que máis que nunca crece e crece o número de persoas que queren incorporarse ao proxecto de Feijóo. Grazas a todos e a todas. En equipo, unidos, e co esforzo de todos, conseguiremos configurar as mellores candidaturas. E como proba, os cabezas de lista esta mañá presentados.

En Lugo presentamos a unha muller feita a si mesma. Raquel Arias, alcaldesa de Sober, naceu nun pequeno concello rural e soubo trazarse unha traxectoria profesional envidiable. Coraxe e valentía; tesón e saber facer; xenerosidade e compromiso. Estes e outros moitos cualificativos describen á nosa potente baza electoral nunha provincia na que nos xogamos boa parte das nosas aspiracións para facer a Alberto presidente da Xunta. Sei que o partido en Lugo estará á altura, e sei que Raquel varrerá ao resto de partidos que só aspiran a que a súa derrota non sexa por goleada.


Na Coruña, o mellor dos candidatos posibles: Carlos Negreira. É presidente provincial e foi o artífice do vuelco electoral que tivo lugar na cidade herculina nas municipais de 2007. Puxo fin a anos de maioría absoluta de Paco Vázquez e lle birlou ao PSOE tres concelleiros. Ninguén dubida de que será alcalde en 2011. De momento, defenderá os intereses dos cidadáns da provincia e sobre todo da cidade de Coruña no Parlamento galego. É dicir, traballará polos seus veciños en dobre quenda e dobre condición: desde o concello e desde a Cámara. Un exemplo de entrega e dedicación.

Luís Carreira encarna a ilusión dos galegos que ven en Feijóo a solución á situación que atravesa Galicia. É un experto económico que sempre traballou baixo o común denominador do éxito. Con todo, déixao todo para subirse á nave de Alberto porque cre que o proxecto do PPdeG merece a pena, invita a arriscarse e ofrece un desafío ao que é difícil dicir "non". Nunca estivo en política, pero non é desas persoas ás que lles dea medo asumir retos. E iso hónralle. Xente valente, preparada, comprometida e con capacidades recoñecidas é o que necesita Galicia.

Con este partido, programa e plantel está claro que temos todos os mimbres para facer unha campaña ilusionante que nos leve á Presidencia da Xunta.

Ah, faltábame ofrecervos unhas pinceladas sobre o candidato do PPdeG na provincia de Pontevedra. Chámase Alberto Núñez Feijóo, e vai ser o próximo presidente de Galicia.

A festa de Quintana coas mulleres

Disque ó Sr Quintana non lle importa que o critiquen a el, pero non tolera que lle falten ó respeto ás mulleres que o domingo pasado foron convocadas – sin aviso previo- a un mitin do Bloque en Silleda, baixo a excusa de non se sabe ben que programa da Xunta de Galicia.

Víaselle nas fotos moi contento ó vicepresidente, pensando seguramente en cómo estaba a amolar a Touriño, que á mesma hora competía con él (qué novidade) na proclamación como candidato que lle montara Ferraz.

É o que hai: dous gobernos con dous presupostos, independentes entre sí e, en ocasións -como ésta-, mesmo enfrentados.

Tería moita gracia senon fóra porque os 300.000 euros que debeu custar o sarao de Quintana o pagamos tódolos galegos a través dos Orzamentos dunha Vicepresidencia (a súa, como él dí) que sigue, a día de hoxe, sen pagarlles un céntimo ós milleiros de dependentes que, eso sí, foron bombardeados -e siguen a selo- por unha propaganda oficial tan cara como mentirosa.

E que non veña decindo que non sei de qué falo, que ó mellor podería sacarlle os colores.

Estaría ben ver a Quintana explicándolles ós dependentes, ós seus coidadores, ou mesmo ós que se van ó paro cada día, que 300.000 euros é unha cifra “insignificante” cando se trata de contraprogramar a Touriño.

En todo caso, é bo saber que ó señor vicepresidente xa non lle importa que lle critiquen; sería bo que llo dixera ós alcaldes que osaron cuestionalo e, como non lle pediron perdón, levan xa seis meses castigados sen cartos das Consellerías do BNG.

Recién chegados de Caracas

Recien chegados de Caracas, a onde nos marchamos o mércores pasado, Manolo Ruiz, portavoz parlamentario, e un servidor, respondendo á invitación dos nosos compañeiros do Partido Popular de Venezuela para participar na "Vinada de Fin de Ano".

Sinceramente, non resulta sinxelo explicar a experiencia. A situación actual en Venezuela é todo menos fácil: unha altísima inseguridade cidadá, caos nos servizos públicos, omnipresencia político-militar do réxime de Hugo Chávez ata extremos asfixiantes, miles e miles de chabolas rodeando Caracas...

Pero nada pode cos nosos paisanos: aglutinados en torno á Irmandade Galega, seguen sendo un exemplo de como se pode estar e sentirse en Galicia a miles de quilómetros de distancia, esforzándose por conservar, máis vivas cada día, todas as nosas tradicións e o mellor da nosa terra: e isto é algo que só indo alí pódese comprobar.

Tanto o xoves, en Caracas, como o venres, en Maracay, tivemos a oportunidade de reunirnos con centos de paisanos que se envorcan e traballan por Galicia e polo noso Partido cunha ilusión e unha entrega da que todos deberiamos tomar exemplo.

Grazas aos galegos/as do PP de Venezuela, polo seu recibimiento e por todas as atencións que nos dedicaron estes días; grazas pola súa confianza na nosa vitoria e, sobre todo, polo exemplo que nos dan, tan lonxe e en circunstancias que son todo menos boas.

Agora, que Touriño lles explíque porque non pensa facer nada para garantir que poidan votar limpiamente e coas garantías que se merecen.

Director de campaña

Como dí o noso lema de precampaña, CHEGOU O MOMENTO.

Neste caso, tamén de estrear o BLOG, e ningún día mellor que o de hoxe, no que o Comité de Dirección do PPdeG decidiu encomendarme a que probablemente sexa, a día de hoxe, a meirande responsabilidade da miña vida.

Hoxe, os meus compañeiros me designaron, a proposta de Feijoo, coordinador da campaña electoral das próximas eleccións autonómicas; as eleccións seguramente máis importantes en moitísimo tempo, porque Galicia vive unha situación moi difícil.

Solo vale gañar, e iso é o que imos facer, con ilusión, con paixón e con unidade. Temos o mellor Partido, o mellor candidato e as propostas que agora mesmo fan falta.

Queda explicalas, facer partícipes a todos: faremos unha campaña de información sobre a nosa alternativa ó bipartito, sen demagoxias e con responsabilidade, e pegados ós problemas que de verdade lle preocupan á xente.

E, por suposto, austera: ninguén entendería, neste momento, que non fose así: non se trata de dar exemplo- que tamén- senon sobre todo de ser consecuente coas dificultades que atraviesan cada día máis galegos e galegas. Queda ver si os demáis farán o mesmo.


Traballerei para corresponder á confianza que se pon en mín: se a maioría absoluta se mide en traballo, adicación e ilusión, a victoria xa o temos ó alcande da man.


Que Touriño convoque as eleccións cando queira. O Partido Popular de Galicia estará preparado.